#17 (1239) 02.05.2018 – 08.05.2018
Առաջնագծի ինժեներական կահավորման կատարելագործման գործընթացն անընդհատ է: Ըստ անհրաժեշտության կատարվում են մեծածավալ աշխատանքներ: Նպատակը մեկն է՝ առավել անվտանգ ու ապահով դարձնել մարտական հերթապահություն կատարող զինվորի ծառայության պայմանները:
Զրույց Երեւանի կայազորային հոսպիտալի հրամանատարի բուժգծով տեղակալ, հոգեբույժ, բուժծառայության մայոր Տիգրան Թունյանի հետ:
Այս խելահեղ դարում սթրեսը (անգլերեն stress – լարվածության, ճնշում, լարում), դարձել է մեր կյանքի մշտական ուղեկիցը:
Սերժանտ Դավիթ Կարապետյանն է: Զորամասում լավագույնի համբավ ունի: Ներկայանում է հարդարված` ամեն ինչ տեղը տեղին: Կապույտ աչքերով, վայելչակազմ երիտասարդ է: Վանաձորից է: Դպրոցն ավարտելուց անմիջապես հետո զորակոչվել է: Հրամանատարներն ասում են, որ լոռեցի սերժանտը լավ զինծառայող է, լավ սակրավոր:
Առասպելները հորինում են ժողովուրդները։ Անզորությունից։ Նրանք այդպես են փրկում իրենց երազները, հույսերը, ձգտումները, գալիք սերունդներին փոխանցում: Իսկ հետո ծնվում են շատ սովորական, ավելի քան արտասովոր մարդիկ, իրականացնում են այդ երազանքները։ Ինչպես Թաթուլ Կրպեյանը։
Ծանր ու դժվար է Սևակի մասին գրելը, որովհետև անկարող ես բառեր գտնել…: Ծանր ու դժվար է, որովհետեւ անգամ տարիներ անց էլ գիտակցությունդ, երեւակայությունդ եւ հուշերդ իրար հետ համաձայնության չեն գալիս, եւ սիրտդ չի համակերպվում աչքերիդ տեսածին: Եվ ի՞նչ գրես, երբ չես կարողանում տարանջատել գլխավորն ու երկրորդականը։